دويم باب
(اى خدايه! مونإ د معبودمارله زهرونه ، د پؤانكگ د
خونخواروغاشگونو نه او د افغانانو د غچ (انتقام) نه وساتيگ)
(د هندوانو يو لرغونى متل)
افغان مجاهدين
په 1979 ع كال كشگيگ كله چى روسانو پر افغانستان پوحگى تيرى وكؤ
په دى وخت كشگى يى نفوس د شل ميلونو نه زيات وْ. په تنكگولو هجرت
ته په اؤايستلو او وژولو اوس لس ميلونه پاتى دى، تقريباً 15 لكه
افغانان تر اوسه شهيدان كؤاى شوى دى، 50 لكه پاكستان، ايران او
نورو هيوادونو ته مهاجر شوي دي. افغان ملت د بيلو بيلو قبيلو نه
جوؤشوى دى، خو په كلتور، تهذيب او پوشگاك كشگى ترأيره حده ورته
والى لري. له أيرى موديگ نه د هغوى مذهب يو دى، يعنى اسلام ، چى
د ژوند بشپؤ قانون هم دى او اخلاقى قدرونه ئى د نؤة په هركگوتگ
كشگى يو شان دى.
افغانان زياتره سنى مذهبه دى، لس فيصده اهل تشيع هم لري. په
اّسانى سره يى په دوو سترو خگانكگو ويشلى شو: هغه خلك چى د
هندوكش په ختيحگ او جنوب غرب كشگى ميشته دى پشگتانه ورته ويلاى
شو، او د هندوكش په شمال كشگى تاجك، ازپك ، تركمن او پشگتانه
ميشته دي، ددوى كلتور، ژبه او تاريخ د اّمو سيند نه اخوا د روس
ترواك لانديگ مسلمانو هيوادنو سره يوشان والى لري، د اّمو سيند
نه اخوا اوسيدونكى نن هم مسلمانان دى. درى (ورانه شويگ افغانى
فارسى) د هغوى ملى ژبه ده، دا به په أاكگه وايم چى په اّئى ايس
ائى كشگى د مقررة په وخت ما ددوى په هكله أير كم معلومات درلودل.
د جنكگ په أكگر كشگى د هغوى د لارشگوونى له پاره زما او ددوى زر
تر زره بلدتيا ضروري وه. د يو افغان پوهول له ستونزو أك كار دى،
ما ددوى دهر اؤخ د پيژندلو هخگه كؤيگ ده، له عامو مجاهدينو سره
ميگ هم كتلى دى، ددوى مشران ميگ هم له نزديگ نه ليدلى دى، په
كمپونو كشگىميگ د روزنى په وخت هم ليدلى دى، د هغوى مورچلو ته
تللى يم، ددوى جنكگونه مى هم ليدلى دي.د دوى
سياسى،اولسى،قبايلىاو لوحگى مسئلى مى اوريدلى دى پريگ پوه شوى يم
او د حل كولو هخگه مى يى كؤيگ ده. ددى تگولو حالاتو نه له تيريدو
وروسته ددوى د باور تر لاسه كولو كشگى بريمن شوم چى زما عسكرى
مشوريگ په غور سره واوري، پريگ پوه شى او په عملى كولو كشگى يى
هخگه وكؤى، دديگ هر خگه سره سره به يى كله كله زما مشوريگ شاته
وغورحگولى، په پيل كشگى مى أير اميدونه ورسره تؤلى وو. په ديگ
پوهيدلو هم أيره موده واوؤيده، هغوى زما لاس لانديگ پوحگيان نه
وو، چى زما د هر حكم ، چى زما د هر حكم تابع وى، بلكي افغان
مجاهدين وو، چى ما يى يواحگى په مشوره لارشگوونه كولاى شوه، زما
د پاره دايوه نوى او په زؤه پورى تجربه وه.
په پوحگى لحاظ افغان قوم زما په زؤه كشگى حگاى لري او په درنه
ستركگه ورته كگورم ، په هر دور او هر حالت كشگى كه أير كؤكيچن هم
وى نه ئى خگوك شگكيلولاى شى او نه به يى خگوك ايل كؤى.
په 1979م كشگى ، چى روسانو له دوى سره د جنكگ كولو حماقت وكؤ او
د اته كلونو پرله پسى جدوجهد او بى سارى قربانيو نه وروسته
مجاهدينو، روسان له افغانستان نه وتلو ته اؤ كؤل دا دديگ پيؤى
أيره ستره كارنامه وه، چى يواحْى افغان قوم يى سرته رسولاى شى،
كه داوويل شى چى افغان خارق العاده قوم دى سمه به نه وي، هغوى هم
زمونإ په شان ژوندى، كگؤندى انسانان دى، پر هغوى كشگى نيمكؤتياوى
هم شته، په ضد كشگى د هغوى هيخگ سيال نشته. زما په خيال شگه به
دا وى چى له پيل نه د افغانانو حگانكگؤى حگانكگؤى خوبة لوستونكو
ته شگكاره كؤم، تر خگو دديگ ستر قوم په پيژندلو كشگى ورته
اسانتيا پيداشى.
ويل كيإى، چى د افغانانو يوه أله د اور اوسكروتگو نه كگر چاپيره
ناسته وه او په خپلو كشگى يى خبرى اتريگ كوليگ په ديگ كشگى د
دووتنو تر منحگه ديگ بحث تنازعى بنگه غوره كؤه، چى ميؤنى او زؤور
خگوك دى؟ د ثابتولو له پاره يو راوؤاندى شو اوخپل لاس يى په
سرولمبو د پاسه تر هغى نيولى وْ چى غوشگه يى وسوحگيده او غوؤ يى
لاندى وخگخگيدل، له أيره درده يى ستركگى برندى راووتى، غاشگونه
يى يو بل كشگى ننويستى وو، خو له يى بنده كؤى وه، چى مبادا اّواز
به تريگ راووحگي، متگ يى له أير درد نه ورو ورو لؤزيده ، هغه
دذغم وروستى پؤاوشاته كؤ، كله يى چى خپل لاس راشگكود نو په فضا
كشگى د سوحگيدلى غوشگى بوى خپور شوى وْ او له سوحگيدلي لاس نه يى
غوؤلاندى خگخگيدل، بى شكه چى د خپلى ميؤانيگ شگكاره ثبوت يى
وؤانديگ كؤ.
جرات ، بهادرى، ميؤانه او نه أار د افغانانو د كردار مركزى تگكى
دى پورتنى ياده شوى پيشگه يو حقيقت دى، د جرات انتهائى بيلكگه
ده، په حقيقت كشگى هغه سؤى په خپله ويره برلاسى وْ، چى دا هم د
ميؤانى بل اؤخ دى، يعنى، غم، درد ، تكليفونه او ستونزيگ بى له اف
كولو زغمل، دأير سخت زخمى كيدلو په صورت كى هم له خولى نه اف
ويستل د افغان حگوانمردة لاره چاره نه ده. همدغه ددوى د كردار
مضبوطى ده، چى له كوچنيتوب نه ورشگودل كيإى. يو پنحگه كلن ماشوم
شگائى چى په قهر او وهلو وژاؤى خو يو 7 كلن افغان كه په أيره
درنه خگپيره ووهى نو بانگه به يى هم ونه رپيإى، اوشگكى تويول خو
أيره لريگ خبره ده. بى زؤه توب او بزدلي ته په افغانى تگولنه
كشگى دكركيگ او حقارت په ستركگه كتل كيإى.
مجاهدين به كه په افغانستان كشگى زخمى شول، نو د درملو له پاره
يى پاكستان ته راوؤل. د سفر په دوران كشگى به له ستونزو او
كؤاوونو نه تيريدل، زياتره وخت به ييگ زخمى په خگادر كشگى تاوْكؤ
او د اّس په شا به يى وتؤلو او په سختو غرنيو لارو به ئيگ
پاكستان ته راوؤ. دا سفر به عموماَ په ورحگو او يا كله په اونيو
سر ته رسيدو.
د نوى عصر تگولى طبى اسانتياويگ له دوى نه لريگ وى، حرفوى طبى
اسانتياوى يواحگى په پاكستانى كشگى مهيا ويگ، بى له بى هوشى په
چاقو يا تبر حْوؤند لاسونه او يا د پشگو يوه برخه غوخگول ورحگنى
كاروْ.
د سفر د تگولو كؤاوونو سره سره د تگپى نه دا طمع كيده، چى اّه و
فغان ونه كؤى، داسى كول د افغانيت توهين وْ، د مصيبتونو ،
كؤاوونو او ستونزو مقابله د حگوانمردة دويم نوم دى، چى د نؤة د
هر شگه عسكر بهترينه حگانكگرتيا كگنگل كيإى.
ماته ياد دى، چى د يو مجاهد قوماندان سره مى د لومؤنيو طبى مرستو
د سامان په هكله مشوره كوله هغه غوشگتنه وكؤه چى په موجوده سامان
كشگى ديويگ اريگ اضافه كول ضروري دى، چى زخميان د چاقو او تبر د
تكليف وركوونكى عمل نه وژغورو. اتفاقاً دا ديو داسى شخص غوشگتنه
وه، چى دشگمنانو د (قصاب) لقب وركؤى وْ، حگكه چى هغه د روس د
ايجنتگانو مرة په خپله په چاقو پريكولى، چى أير او بد ترين
جرمونه به يى كؤى وو.
زه دا هيخگكله نه وايم، چى افغان دويريگ سره نا اّشنا دى، هغوى د
مركگ نه نه أاريإى، خو د ماينونو نه په أار كشگى دى، هغه پوستى
چى شاوخوا كشگى يى ماينونه شگخ شوى وو، د مجاهدينو له حملو نه به
تر أيره حده محفوظى ويگ. افغانان له ماينونو نه په تيريدو له
حملى نه حگوريدل، حگكه چى د ماين په چاودلو د مركگ خطر كم وْ،
البته د پشگو الوتل ضروري وو، ددوى دا حگوريدل په تگولنه،
اقتصادى او جغرافيائى حالاتو كشگى نغشگتي وو، د افغان لإو أير
ژوند په غرنيو سيمو كشگيگ تيريإى چيرته چى د خوارة، زيار او
جسمانى قوت اجاره دارى وي هلته به د يو كگوأ، شل ژوند خگه وى؟
افغان مركگ ته اّواز وركولاى شى، په سينه كگولى خوؤلى شى خو د يو
معذور ژوند نه سخته كركه كوى. د رحم وؤ او مفلوج ژوند سره روغه
جوؤه نه كوي. له لرغولى زمانى نه د ميؤنيو قومونو همدغه دود را
روان دى او دى كشگيگ شك نشته، چى افغان يو زؤور او ميؤنى قوم دى.
زؤور توب او ايمان جذپيگ له مجاهدينو نه يو داسى حْواك جوؤ كؤى
دى، چى مركگ تريگ هم ويريإى، خگنكگه چى د جهاد غإ پورته شو نو دا
د پوخ ايمان خاوندان او د تگينكگى عقيديگ لرونكى مسلمانان د
كافرو او محلدينو په ضد د جنكگ أكگر ته ورولويدل. د خپل مذهب ،
عزت او اّزادى د ژغورولو له پاره ييگ په خپلو سرونو لوبيگ وكؤيگ،
د عمر هيخگ حدنه وْ تگاكل شوى (13) يا (14) كلنو هلكانو هم په
جهاد كشگى ونأه اخيسته او 70 كلنو سپين إيرو هم، هغوى تگول اوإه
په اوإه د خداى (ج) په ليار كشگى جنكگيدل.
د جهاد غإ په پورته كولو د قبيلو تر منحگه زؤى تر بكگنة او
دشگمنة هيريگ كؤاى شوى، تر هغيگ چى روسان په افغانستان كشگيگ وو
داسلام او جهاد په خاطر په مجاهدينو كشگى تر أيره حده يووالى
موجود وْ، تر خگو ددشگمن پر ضد شگه وجنكگيإى خو په دى كشگى شك
نشته، چى جهاد هم ددوى تر مينحگه تربكگنى، كدورت كركه او دشگمني
پاى ته ونه رسوله.
د جهاد ترخگنكگه كورنة جكگؤيگ هم كيدى، خو د جهاد له امله په ديگ
جنكگونو كشگى كمى راغلى وْ، اسلام هغه حگواك دى، چى دوى يى يو
كؤى وو، كگنى دوسلو په دومره أيرشگت كشگى به هغوى أير پخوا يو بل
له منحْه وؤى وو.
مجاهد ته په عامه ژبه د الله سپاهى وائى، د نؤة په هركگوتگ كشگى
مسلمان په ديگ باور لري، چى د الله (ج) په ليار كشگى جنكگيدل او
د خپل حگان نذرانه وركول يوه سپيخگلى فريضه ده، په جهاد كشگى
كگأون كول نيكمرغي كگنگل كيإى. هر مسلمان په ديگ عقيده دى، چى كه
د الله په ليار كشگى هر خگوك ووژل شو شهيد شو، شهادت د هر مسلمان
غوشتنه او هدف دى، په قراّن مجيد كشگى الله تعالي له مسلمانانو
سره ژمنه كؤى ، چى كه د الله په ليار كشگى خگوك شهيد شو نو نيغ
به جنت ته حْى، كه په دى دنيا كشگيگ يى أيره كگناه هم كؤيگ وي،
دا د شهيد رتبه ده، چى نه لمبول كيإى او نه كفن وركوي، بلكى په
وينو لؤلو جامو كشگى هغه شان خاوروته سپارل كيإى خگنكگه يى چى د
الله تعالى په ليار كشگى حْان په وينو لؤلى په اسلام كشگى له
شهادت نه ستره رتبه بله نشته.
حگكه خو مجاهد قوماندان د جنكگ د تفصيل پيل په دى تگكو كوى:
(الحمد لله، په ديگ جنكگ كشگى زمونإ دومره ورونگه شهيدان شول) هر
هغه چاچى د الله تعالى په ليار كشگى جهاد وكؤ غازي دى او په
اّخرت كشگى د الله تعالى د حگانكؤو انعامونو او نعمتونو حقداردى،
په اسلام كشگى د شهيد نه وروسته د غازى دويم مقام دى، الله تعالى
ددوى له پاره په جنت كشگى حْانكگؤي حگايونه شگودلى دى. په حديث
شريف كشگى راغلى دي چيگ د سرحدونو د ساتونكى د يويگ شپى ثواب د
عبادت د زرو شپو سره برابر دى.
د مجاهدينو جنكگي چغه (الله اكبر) دى، د حملى په پيل كشگى هم دغه
چغه وهل كيإى او د هدف دله منحگه وؤلو نه وروسته هم، د روزنى په
وخت هم دغه نعره جوش وخروش پيدا كوي، د خپل رب په شان كشگى دا
چغه وينه كگرموى، دا هغه چغه ده، چى له پيؤيو راهيسيگ په فضا
كشگى خوره ده او نن هم د خپلو پلرونو او نيكونو په خگير افغانان
په ديگ چغه پردشگمن ويره او هيبت خوروى.
هر مجاهد تگول عمر رجهاد نه كوي، حْكه چى په جهاد كشگى نه معاوضه
وركول كيإى او نه تگاكلى تنخواه، البته د غنيمت په مال كشگى برخه
لري. د هرى كورنة په بالغ جهاد فرض دى، د كورتگول وكگؤى په كگأه
خپل كارونه په ديگ أول ويشى، چى هر وخت به د كورنى يو شخص په
جهاد كشگى ونأه اخلي او نور به د كورنة له پاره د حلال رزق
كگتگلو هگخگه كوي چى له كار نه يى زؤه موؤشى جهاد ته لاؤ شى او
چى ستؤى شى نو د اّرام له پاره كورته راستانه شى، كه يو مجاهد
قوماندان د الوؤه وكؤى چى له ده سره زر كسه مجاهدين دى نو په
عملى توكگه به له دريگ يا خگلورسوونه زيات نه وي.
د پيؤيو پيؤيو زؤه (پشگتونولى) اوس هم د افغانانو وقار او قانون
دى، چى دديگ تر خگنكگه خپل ژوند تيروي سربيره په ميؤانه دديگ
قانون دوه بنستگيزيگ خگانكگيگ دى: انتقام(بدل) او ميلمه پالنه د
پشگتو تگكى دى، د بى غيرتة بدل اخستل د افغان ژوند له وياؤه أك
اؤخ دى، ذاتى، كورنة او قبائيلى جكگؤيگ او غچ اخستنه د افغان
تاريخ برخه ده.
افغان په ديگ قائل نه دى ، چى دى خگوك په يو مخ په خگپيؤه ووهى
او بل مخ هم ورته ونيسي، د قتل بدله قتل دى، له پيؤيو راهيسى دا
دور را روان دى او نسل په نسل ليإدى، يوه كورنة يا قبيله هم د بى
عزتى پيشگه نه شى هيرولاى ، تر خگو ئيگ بدل نه وي اخستلى. په بدل
اخستلو كشگى أيره بيؤه نه كوى كله كله كلونه پرى واوؤى په حْوى د
پلار د قتل بدل يو داسى فرض دى چى په هر حالت كشگى به يى اخلى،
افغانى مينديگ تر هغى اولاد ته شيدى نه وربخشگى تر خگو چيگ ئى د
پلاربدل نه وى اخستى. كه چيرى قاتل د هغه د حْوى د حْوانيدو نه
وؤاندى مؤ شى نو بدله يى د هغه له ورور، حْوى يانزدى عزيزنه
اخستل كيإى، په ديگ أول د بدل دا ناپايه لؤة جاري وي او پاى نه
لرى ، كه كومه كورنة خپل بدل وانخلى نو په افغانى تگولنه كشگى
ورته په سپكه كتل كيإى، حتى په جهاد كشگى د كگأون كولو سره هم
بدل نه هيروى، په افغانستان كشگى جهاد او بدل يو حْاىروان دى.
ميلمه پالنه په افغانى وينه كشگى كگأه ده، په افغانى تگولنه كشگى
چا ته د پناه نه وركولو تصور هم نشى كيداى، خپل سر سخت دشگمن ته
هم له پناه وركولو نه انكار نه كوى، تر هغى چى ميلمه د كور به په
كور كشگى وي له هر أول خطر نه په اّمان كشگى وي، هغه د شگى أوأى
او اّرام حقدار وي، يو أير غريب افغان هم ميلمه ته په شگه أوأة
وركولو وياؤى او كه اؤتيا پيشگه شى نو خپله يواحْنى ميإه هم ورته
حلالوى، په كگأه په يو لوشگى كشگى أوأى خورى او كه ميلمه ورسره
ناست وي نو د غوشگيگ شگه تگوتگه هغه ته وؤانديگ كوى غوشگه د
افغانانو أيره خوشگه ده.
د افغان مضبوط جسمانى جوؤشگت، زيار، مصيبت او كؤاوونه په ورين
تندى د زغملو صلاحيت لري او مقابله يى كوي. دا هغه صفتونه دى چى
د نؤة د أير شگه چريك جوؤولو كشگى مرستندويه ثابتيإى ، ددوى عام
ژوند هم له سختيو او ستنزو نه أك دى غرونو او دشگتو له كوچنيوالى
نه زيار كشگان كؤى دى، په رشگتو او شكگلنو سيمو كشگى د حرارت در
جه 120 درجى او د يخنة په موسم كشگيگ په لوؤو لوؤو اّسمان خگكو
غرونو كشگى منفي 20،30 درجى ته رسيدل عامه خبره ده، د هندوكش د
غرنة سلسلى خگوكى 000؛20 فتگه ياله دى ه زيات لوؤوالى لرى او
تگول كال په سپينو واورو پوشگل شوى وي. په پخوا وختو نو كشگى به
افغانانو د غلامانو په لگتگه كشگى پر هندوستان حملى كولى او په
راستنيدو كشگى به هندى غلامانو د غرنيو سيمو د سختيو له امله ساه
وركؤه چى په همدى وجه په (هندوكش) ونومولى شو. د افغانستان جنوب
لويديحْه برخه ريكگستانى سيمه ده د اوبو د كمى په وجه دشت مركگو
يعنى د(مركگ ريكگستان) ورته ويلاى شى. تاريخ شاهد دى، چى داسى
ستونزو او سيمو خپل اوسيدونكى زيار كشگان، قوى ضدى او ميؤني
روزلى دي.
په پوحْى لحاظ د مجاهدينو أيرى خوبى د حالاتو زيإنده دى، د
جسمانى حْواك او ستم زغملو په وجه په سختو سيمو او بد ترينو
موسمى حالاتو كشگى هم له روسانو سره أير په اّسانى سر جنكگيإى،
پر دشگمن يى اخلاقى او نفسياتى برلاسى هم درلود، دا حْكه چى هغوى
د خپل مذهب له پاره جنكگيدل، د اّزادى لپاره جنكگيدل او د خپل
ملى ناموس لپاره جنكگيدل.
په عملى توكگه مجاهدين د روايتى ليإدونى پابند نه وو، د اؤتيا په
وخت يى له هر كلى نه خوراك تر لاسه كولاى شو، كليوالى سيمى له
هغوى سره ويگ، كله چى روسانو د هر خگه د له منحْه وؤلو پاليسى
خپله كؤه نو مجاهدين د خوراك د سختى كمة سره مخ شول. د سفر په
دوران كشگى د مجاهدينو خوراكى اثاثه أوأة او چاى ويگ، أوأة په يو
دستمال كشگى تاوه كؤى، چى په خگو ورحْو كشگى وچه كلكه شى. د شگار
يو عام اوسيدونكى دديگ وچيگ أوأة د خوؤلو تصور هم نشى كولاى،
مجاهدين په أير كم خوراك داونيو كگذاره كوي او كله چيگ موقعه په
لاس ورشى، نو په مؤه كگيأه يى وخورى.
دامن په زمانه كشگى هم افغان بى وسليگ نه كگرحْيده، وسله د هغه د
جسم يو غؤى كگرحْيدلى دى. له وسلى نه بغير ناقراره وي ، خگنكگه
چى يوه شگحْه بى زيوره نه شى اوسيداى داسى يو افغان بى وسليگ نشى
كگرحْيداى، وسله د مردة نخشگه كگنگل كيإى، له جهاد نه وؤاندى 303
تگوپك د افغانانو د خوشگيگ وسله وه، افغان د تگولو نه د شگى
وسليگ په لتگه كشگى وي، له وسلو سره د دوى دغه فطرى مينه د نويگ
وسلى په زده كؤه كشگى أيره مرسته كوى او له نويو وسلونه
حيرانوونكى نتيجيگ تر لاسه كوي، د روزنى په وخت كشگى ما د هغوى
په حْاى نخشگه ويشتل ستايلى او خوشگ كؤي ميگ دي. ماليدلى دي، چى
يو كمزورى مجاهد د خپل اّرام په وخت كشگى هم نخشگه پخوى او تر
هغى دا كار كوي چى په حْان يى باور پيدا شى، افغانان له ليك لوست
نه هم نخشگه ويشتل أير خوشگوى. په افغاني تگولنه كشگى اوس هم
تگوپك له قلم نه زيات حْواكمن كگنگل كيإى.
له وسلى نه وروسته د هغوى دويم ملكگرى خگادردى، چى د بيلو بيلو
مقصدونو له پاره شپه او ورحگ استعماليإى، په يخنة كشگى د كمبلى
كار وركوى او جسم كگرموي، د ورحْى يى په سر راواچوى او له دشگمن
نه پريگ حْان پتگ كؤى، د دسترخوان او بستريگ كار هم وركوي د جنكگ
په ميدان كشگى ترى عارضى تذكره جوؤه كؤى او كله تريگ رسة جوؤه
شي، د پنحْه وخته لمونحگ له پاره د جاى نماز كار هم وركوي .
خگادر د مجاهد د أيرو كارونو له پاره ضروري دى او كگنگ صفتونه
لري، حْكه خويى هر وخت په اوإه پروت وي.
په اّئى ايس ائى كشگى د تعينولو په وخت زه په ديگ هخگه كشگى وم
چى مجاهدين له سختيگ يخنة نه وژغورم ، داسيگ جامى او نور سامان
ورته برابر كؤم، چى نه يواحْى په غارونو كشگى واوسيدلاى شى بلكيگ
له دشگمن سره په زؤه پورى جنكگ هم وكؤاى شى. په افغانستان كشگى د
دسمبر نه تر مارچ پوريگ سخته يخني وي، ورحْني كارونه په تگپه
ودريإى،اما هيله وه چى په سخته يخنى كشگى هم د كابل په خواوشا
كشگى په پوحْى عملياتو كشگى كمى رانه شى، خو د مجاهدينو خپليگ
مجبوري وى، هغوى له دشگمن سره جنكگيدى شول خو ديخنة سره يى هيخگ
نشو كولاى. زياتره مجاهدين خگپلى په پشگو كوي، چى په واورو كشگى
ورته أيره سخته وى، كله مو چى پوحْى بوتگان وركول، نو تگولو په
ديگ وجه مسترد كؤل، چى د لمانحگه په وخت ئى ويستل او په پشگو كول
سخت دى، نو د دوه سوريو بوتگان موورته راوغوستل.
كه دا وويل شى ، چى مجاهدين د چريكي كمزوريو نه خلاص دى سمه به
نه وي. په خپله خبره ضد كول ، د كوم بدلون سره مخالفت او وؤه
خبره هم د خپل ذاتي وقار مسئله جوؤول هغه نا معقوله رويه ده، چى
د جنكگ په ميدان كشگى يى ستونزي را مينحگته كولى. په ديگ كشگى
أيره درنه مسئله د كگوندونو تر منحْه مرسته نه كول وو.
د هغوى دا ضد او د يو بدلون په قبلولو كشگى دوه زؤه توب، د تيلو
د پائيپ لائن دله منحْه وؤلو په لؤ كشگى شگكاره شول، دا پائيپ
لائن له روس نه تر باكگرام هوائى أكگر پوريگ د سالنكگ په لويه
لار غحْيدلى و، په چريكى جنكگونو كشگى دا أير مناسب او مهم هدف
دى، د روزنى په وخت چى كله مونإ د كم حْواك په استعمال د هغى د
چودنى بيلى بيلى طريقى وشگودلى نو زياترو قوماندانانو سخت اعتراض
وكؤ، ما دهغوى د پوهولو أير كوشگشگ وكؤ چى دا يو سؤى هم د شپى په
تياره كشگى له منحْه وؤلاى شي. ضرورت يواحْى دديگ دى، چى د شپى
په تياره كشگى په أيره خاموشى سره ددوو پوستو ترمنحْه چى فاصله
ئى پنحْه سوه، زرمتره او ياله ديگ نه هم زياته وي يو سؤى ديگ په
أيره خاموشة په پروت لاؤشى مقناطيسى بم، چى له تگاكل شوى حْنأ
وروسته الوزى ، له پائيپ لائن سره ولكگوى او بيرته دي راشى. كه
غواؤى چى دا عمليات أير اغيز من شى نو د ناظر كگروپ په خلاف د
ماينونو شگخولو له پاره له يونه زيات كسان هم په كار اچولاى شى.
په خطر ناك حالت كشگى د خگوكسانو أله ددشگمن په پوسته عمليات پيل
كؤى چى د ضرورت په وخت د پائيپ لائن تخريبوونكو سره په ديگ أول
مرسته كوي.
قوماندانانو وويل چى دا ممكن نه دى او انكار يى وكؤ، په ديگ كورس
كشگى خگوكسه أير شگه قوماندانان هم ووچى ددى كار لپاره مونإ
رابللى وو، نو په همدى شپه مو دديگ كار د عملي ننداريگ پريكؤه
وكؤه، د روزنى لاندى مجاهدين مو په دوه برخو وويشل او د شپيگ مو
يو د بل نه پنحگه سوه كگزه لريگ كشگينول او خگو روزل شويو
مجادينو په شگودل شويگ طريقه په أيره خاموشة دا عمليات بشپؤ كؤل
او برى يى تر لاسه كؤ. خو قوماندانانو وويل چى زمونإ په سيمو
كشگى دا كار نشى كيداى، چا د ماينونو حواله وركؤه او چا د پوستو
تر منحْه د فاصليگ بهانه جوؤه كؤه.
په اصل كشگى زمونإ په طريقه كشگى غتگه خامي داوه چى ، نه خو
پكشگى شورو غوغا او وينى بهيدل وو او نه د غنيمت د مال خگه
امكان، ددشگمن له وژلو پرته نور عمليات مجاهدينو ته دوياؤ وؤنه
وو، د پائيپ لائن د الوزولو له پاره د مجاهدينو خپله طريقه وه،
له تگولو نه وؤاندى له لرى نه په پوسته أزى كول، له هغى وروسته
مجاهدين پوستى ته رانزديگ كيدل او پوسته يى محاصره كوله، بيا به
يى په سپكه وسله أزى كوليگ، كه له پوستى نه به خگوك تشگتيدل نو
مجاهدينو به (هله) ويل او پوسته به يى نيوله، تگول سامان به د
غنيمت د مال په توكگه وؤل كيده او له ديگ وروسته د پائيپ لائن
تخريبول پيل كيدل كه پوستى به په زغرده مقابله وكؤه، نو حمله به
وحْنأيده او پائيپ لائن ته بيگ له زيان رسيدو مجاهدين خپل مركز
ته ستنيدل.
حْينو قوماندانانو دأير زيان نه وروسته خپل تدبيرونه بدلول . د
نؤة د تگولو عسكرو په خگير افغانانو هم د خندق كنستلو نه سخته
كركه كوله او په يو حْاى كشگى ناست د دفاعى جنكگ تصور خويى
هيخگكله نشو كولاى، داسى جنكگ كول د هغوى په مزاج برابر نه وْ
هغوى د جنكگ په ميدان كشگى د كگرحْيدو داكگرحْيدو تل هخگه كوله،
دا تقريباً نا ممكن وو چى مجاهدين خندق وكنى، حفاظتى چت پرى
واچوى او بيا دشگمن سره وجنكگيإى، په ديگ أول د هغوى جنكگى
چالونه نيمكگؤى وو، دشگمن ته أير نزديگ هم
